Quixese ser un peixe

Quixese ser un peixe e vivir baixo o mar, onde o ruído é outro e as sirenas con cola de prata existen. Quixese ser un peixe para esquecer: a «postsentencia» e a súa maniqueísmo, con tantos medios a favor dos seus propios intereses de partido (e moi poucos medios no lugar exacto dos medios: a verdade). Un peixe, como na canción de Juan Luis Guerra, e facer burbullas de amor por onde queira. Amor, e non patadas. Non precisamos outra cousa. (...) Ser menos humano para non sentir como humano. (...) Un peixe. E espertar algunha vez, como a muller en coma que se espertou cun somnífero. Que fermoso paradoxo: espertas cunha pastilla para durmir. O mundo é iso: un paradoxo. Tantos contrarios que se afirman, tantas mentiras que acaban sendo verdade, tantas palabras... para nada. ás palabras había que darlles máis valor. Se falamos, doen menos as feridas. Os meus amigos médicos cóntanme contos mentres atenden a miña mala saúde de ferro (como dicía o poeta Pepe Hierro ). Estes de novembro son días de recordos. Os recordos aliméntannos. Sen eles deixamos de ser. Hoxe quero recordar (...) As cousas que nos abrazan. Quixese ser un peixe... e facer burbullas de amor por onde queira.

Xosé Carlos Caneiro